Spookaap

Ford Mustang

Hoesdoedel No. 122

Peter88 raadde de wat lastigere hoesdoedel van eergisteren. Punt erbij. Het was de hoes van Johnny Cash met My Mother's Hymn Book uit 2004. Postuum uitgebracht dus en bevat gospels die Cash ooit van z'n moeder leerde. Het album komt uit de serie Unearthed, een soort Anthology uit zijn American Recordings-periode. Unearthed zijn 4 cd's waarvan 3 outtakes en alternatieve versies van zijn American-opnamen opstaan en de 4e CD is My Mother's Hymn Book. Ach, moet ik Johnny Cash nog introduceren, dacht het toch niet? Clipje dan maar.

Nieuwe hoesdoedel is weer online. Graag uitvoerende(n) en titel van album. Wie het snelste het juiste antwoord raadt, krijgt een punt.

Hoesdoedel No. 121

Snelle reactie van TimKro op de nieuwe hoesdoedel gisteren. Eerste punt is binnen. Het klassement is in linkerkolom van deze pagina terug te vinden trouwens. Het antwoord moest inderdaad zijn Moby met Wait For Me. Ook dit weer de meest recente album van deze artiest. Moby, echte naam Richard Melville Hall, heeft z'n artiestennaam niet zomaar uit z'n duim gezogen. Neen, zijn oud-oudoom was Herman Melville, de auteur van Moby Dick. In 1992 bracht Moby z'n eerste album uit, toen nog voornamelijk dance en techno. Daarna stuitert Moby alle kanten op qua muziekstijlen maar de muziekstijl die overheerst op z'n laatste albums is een soort van sample/lounge/ambientstijl. Geen idee hoe je het moet noemen. Zelf vond ik de albums 18 en Hotel erg mooi, met Play als goede derde. Moby's nieuwste album Wait For Me heb ik nog niet beluisterd, alleen de single "Pale Horses" net tegengekomen op YouTube. Klinkt goed, oordeel zelf. Heb jij het album wel beluisterd? Laat hieronder dan ook even weten wat je er van vond.

De nieuwe hoesdoedel is wat lastiger dan de vorige, dunkt me. Wat ik weten wil? Uitvoerende(n) en titel van bijbehorend album van onderstaande doedel.

The Beatles Stereo Box

Sinds een week de gelukkige bezitter van The Beatles Stereo Box :) 17
Schijven vol topmuziek. (Dit bericht is gelijk een test voor het
versturen van berichten via iPhone, test 123)

Hoesdoedel No. 120

Schrik niet, de hoesdoedel is terug van (veel te lang) weggeweest. Dus vanaf heden weer regelmatig raden naar welke hoes ik toch in vredesnaam gedoedeld heb. Wat er te winnen valt? Eeuwige roem natuurlijk! Koploper van dit moment, Sneeuw, heeft de laatste hoesdoedel goed geraden dus hij krijgt er nog weer een puntje bij. Hoesdoedel No. 119 moest Yes van Pet Shop Boys voorstellen. Yes is het meest recente album van dit Britse synthduo dat sinds midden jaren 80 actief is en bevat de aanstekelijke hit Love etc.

Hoogste tijd (understatement) voor de nieuwste hoesdoedel. Wat ik dus wil weten is de uitvoerende(n) en titel. Iedereen mag meedoen, klik op het de Reageer-knop hieronder en typ zo snel mogelijk het antwoord in, wie het eerst komt, wie het eerst maalt. Succes!

Johan (Hedon 25/09)

I AIN'T MARCHING ANYMORE

Phil Ochs, een protestzanger die het meest actief was in de jaren 60. Jammer genoeg was en is Phil Ochs redelijk onbekend in Europa, dus vandaar deze introductie.

Phil werd in 1940 geboren in Texas en was de zoon van Jacob (een Amerikaanse dokter) en Gertrude Phin (van oorsprong Schots). In 1962 (op 22-jarige leeftijd) ging hij z'n geluk beproeven in Big Apple (New York) en ging daar optreden in allerlei kleine folk-georienteerde nachtclubs en werd daardoor een bekende naam in de Greenwich Village Folk-scene.

Hij ontwikkelde zich als een ongepolijste maar gepassioneerde zanger die venijnige nummers schreef over recente thema's waaronder oorlog, mensenrechten, arbeidsconflicten, enz. Hoewel ik hem hierboven als een protestzanger afschilder noemde Ochs zichzelf liever een "Topical Singer".

Op het Newport Folk Festival in 1963 werd Ochs bij een groter publiek geintroduceerd. Ziek van de zenuwen bracht Ochs 2 nummers en later na enthousiast ontvangst van het publiek bracht hij het nummer The Power And The Glory, over een eerlijk en rechtvaardig Amerika. In het begin van hun carriere hadden Bob Dylan en Phil Ochs een gezonde concurrentiestrijd. Bob Dylan over Ochs: "I just can't keep up with Phil. And he just keeps getting better and better and better". Een latere uitspraak van Bob Dylan was wat minder vriendelijk: "You're not a folksinger. You're a journalist" nadat Ochs een nummer van Dylan afkraakte.

In 1962 trouwt Ochs met Alice Skinner met wie hij een dochter krijgt, Meegan. In 1965 gaat het koppel alweer uit elkaar maar ze zijn nooit officieel gescheiden. De zanger werd ook geplaagd door angsten en depressies. Na de aanslag op John F. Kennedy (die hij zeer bewonderde) in 1963 was Ochs erg bang dat ook hij het doelwit zou worden van een soortgelijke aanslag. Tegen z'n vrouw vertelt hij dat hij dacht dat hij ook dood zou gaan die avond, het was de enige keer dat Alice hem zag huilen. Hij was bang en verward. Zo erg dat hij, toen iemand tijdens een optreden een gitaar uit de handen liet vallen, naar de grond dook en naar z'n hart greep in de veronderstelling dat hij werd beschoten. Ondanks de vele onzekerheden bleef hij geloven in een goede wereld. Elke demonstratie tegen oorlog of voor vrijheid van meningsuiting kon op hem rekenen. En hij riep in z'n nummers of toespraken de mensen op om samen in opstand te komen tegen de onrechten van de wereld.

Soms was Ochs te fanatiek in z'n strijd tegen onrecht. Dat kwam hem duur te staan, mensen keerden zich tegen hem en Ochs werd bv. niet uitgenodigd bij het Woody Guthrie Memorial Concert in 1968. De zanger verkocht ook in eigen land niet al te best, hij was commercieel gezien niet succesvol. Z'n best verkochte album kwam uit in 1967, het album Pleasures Of The Harbor. Daarop o.a. het nummer The Crucifixion waarin Jezus en John F. Kennedy met elkaar vergeleken worden en hij zich verwonderd over dat mensen eerst helden van hun leiders maken zodat ze naderhand kunnen 'genieten' van hun ondergang. En in Flower Lady bezingt Ochs de grote verscheidenheid van karakters in de stad maar elke anekdote in het nummer heeft een overeenkomst, iedereen negeert de arme vrouw die bloemen probeert te verkopen.

Begin jaren 70 gaat het bergafwaarts met Ochs. Z'n concerten lopen redelijk en hij ruilt z'n 'topical' nummers in voor rock and roll en country maar zelf is hij onder invloed van valium en drank om z'n angsten te lijf te gaan. Ochs probeerde te minderen met de pillen maar drank bleef z'n leven bepalen en raakte in een depressie mede door gebrek aan waardering en z'n writer's block. Ochs besloot om te gaan reizen, Australië, Nieuw-Zeeland en verschillende landen in Afrika. Op een avond tijdens een reis door Tanzania werd Ochs overvallen en werd bedreigd met een touw om z'n keel waarbij z'n stembanden beschadigd raakten waardoor hij hogere noten niet meer kon zingen.

In 1975 ging het echt slecht met Ochs. Hij nam de identiteit aan van John Butler Train en zei tegen z'n omgeving dat Train Ochs vermoord had en dat Train Ochs vevangen had. Hij was er van overtuigd dat iemand hem wilde vermoorden zodat hij altijd een wapen bij zich droeg, een hamer, een mes of een loden pijp. Ochs' vrienden waren ongerust en wilden hem op laten nemen in een psychiatrisch ziekenhuis. Ochs daarentegen ging door met z'n drankmisbruik, knokpartijen in bars, hij betaalde z'n huur niet meer en ging steeds meer op straat leven. Na een paar maanden verdween het personage Train uit beeld en keerde Ochs terug maar hij maakte z'n vrienden bang door z'n plannen over zelfmoord. In een biografie van Ochs staat z'n motivatie: "By Phil's thinking, he had died a long time ago: he had died politically in Chicago in 1968 in the violence of the Democratic National Convention; he had died professionally in Africa a few years later, when he had been strangled and felt that he could no longer sing; he had died spiritually when Chile had been overthrown and his friend Victor Jara had been brutally murdered; and, finally, he had died psychologically at the hands of John Train."

In januari 1976 nam zus Sonny haar broer Phil in huis. Hij sliep veel en z'n enige activiteit was tv kijken en kaarten met z'n neefjes. In april van dat jaar heeft Ochs zichzelf verhangen. Hij was slechts 35 jaar, een erg tragisch einde van deze singer/songwriter. Phil Ochs maakte in z'n leven maar een paar studioalbums waaronder Pleasures Of The Harbour (1967) en I Ain't Marching Anymore (1965) het meest de moeite waard zijn, naar mijn mening. Jammer genoeg kwam de erkenning pas na z'n dood, dus heeft Ochs er zelf niet meer van kunnen genieten. Gelukkig kunnen wij nog wel genieten van al z'n mooie nummers.

I Ain't Marching Anymore


The Crucifixion


Chords Of Fame

Dit door mij geschreven bericht is eerder geplaatst op muzieksite Apply Some Pressure.

STARSAILOR (DE EFFENAAR 19/09)

MIJN CONCERTFOTO IN OOR

DRAW ON VACATION

File Under Hoesdoedels

Zoals je gemerkt hebt, nog steeds geen hoesdoedels op dit blog. Er zitten er nog wel een paar in de koker om geplaatst te worden maar dat wordt in ieder geval na m'n vakantie, het is nogal een karwei namelijk. Mocht je de doedels missen, er staat elke maand een door mij gedoedelde hoes op de website FileUnder. Een soort Hoesdoedel DeLuxe zogezegd :) De titel en uitvoerende staat er al bij dus die hoef je niet meer te raden. Om het gemis iets te verzachten ;)

Lowlands T-shirt Ontwerp 2009

Cassettelamp

Onlangs op internet een paar versies gezien van heuse cassettelampen, deze of deze en wat dacht je van deze? "Hey, die zou ik misschien ook zelf kunnen maken!" dacht ik. En ik heb de daad bij het woord gevoegd. Ik had ergens hier nog oude cassettebandjes rondslingeren die ik er mooi voor kon gebruiken. Hieronder een overzicht van de verschillende stappen tijdens het maken van de lamp. Het is geen exact stappenplan met alle maten en dergelijke erbij, dus als je zelf zo'n lamp wilt maken, gebruik je creativiteit maar, heb ik ook gedaan (*kuch)

01) Wat cassettebanden bij elkaar gezocht, doorzichtig en minder doorzichtig voor een afwisselend effect zoals je later zult zien

02) De cassettebandjes sorteren op soort en daarna per wand en die aan elkaar lijmen. De zijkanten zijn lastig te lijmen maar als het iets vastzit is het al goed.

03) Doorzichtig plastic plaat gekocht bij bouwmarkt en daar de 5 wanden uitgezaagd, beschermfolie verwijderen

04) De 5 plastic (bijna) vierkante wanden aan elkaar lijmen tot kubus

05) Et voila! Een kubus :)

06. De kubus beplakken met melkachtig folie voor een mooie verdeling van het licht straks

07) De aan elkaar gelijmde wanden op de kubus lijmen, goed laten drogen (steekt precies)

08) Een standaard laten maken door iemand in de familie die erg handig is (M'n vader dus). Heeft hij handig in elkaar geknutseld van materiaal wat hij nog had liggen en past perfect bij het geheel

09) Een eivormige lamp die ik nog had staan op standaard zetten. Hoezo recyclen?

10) De kubus met daar aan de gelijmde cassettes past perfect over de standaard en klaar is de cassettelamp. Stekker in stopcontact en schakelaar om, LICHT!

Testfoto

Testfoto rechtstreeks van iPhone naar weblog

Sttt.... Blogstilte

Wat is het stil hier, hè? De reden? Drukte? Twitter? Geen inspiratie? Writer's Block? Andere omstandigheden? Kan zo niet een duidelijke oorzaak benoemen raar genoeg. Was gewoon op m'n blog uitgekeken, denk ik. Binnenkort de layout eerst maar eens veranderen om de nieuwe frisse start te markeren en met het oog op aankoop van een mobieltje met internet en camera binnenkort, zal dat weer een nieuwe impuls geven voor o.a. op afstand bloggen bijvoorbeeld. De ruimte die tot nu toe voor Twitter gereserveerd was verhuist naar de navigatiekolom. Nieuwe hoesdoedels zullen er hoogstwaarschijnlijk ook weer aankomen, dus zet je alvast schrap om het goede antwoord te raden :) Wanneer dit allemaal gaat gebeuren houd ik lekker vaag: Binnenkort! Maar het eerste teken van leven is weer gegeven, ik leef nog :)